خطاب بــه دختـران و زنان افغان
خطاب بــه دختـران و زنان افغان
خواهــرم ای،دختــرافغـــان زمـیـن
لالـــــه روی و، مشکبوی و، نازنیــن
مـــــی نمایم درد دل بــا تــو کنــون
چـــون جـــهان باشـــد نماد پر فسون
بـا فسون و حیلـه هــــــا همـراه مشو
همنشین حســرت وغـــــم هــا مشو
تــــوبیــاای خــــواهـرم درکــارزار
رزم تــــــوفــرخنــده وپــــرافتخــار
تـــا بـکی غــــم راتـحمل میکـنی؟
در پــی دانـــــش تـعلل مـی کنـــــــی؟
در جهان کس نیست هــم مـانند تـو
مرد سرکش هرکجا دربند تو
خواهـرم! صبروصبوری تابکی ؟
از جـهان علــــم دوری تـــا بکـی؟
خـــــواهرم بشنوزدانـااین سخن
در پـــی دانش بکوش ای جـان مـن
علم ودانش زیــورانــــسـان بـــود
دخترعــــاری زعــــلم نادان بود
خیزوبــرگیـردامـن علــم وهنــر
از تمدن تــا بکـی تــوبـی خبر ؟
تــوچرابی دسـت وبی پایی هنوز؟
یـا اسیـررنــــج شبهایی هنــــوز؟
تـــا بکی تسلیــم زوروز شـوی؟
یـــا غلام و نـوکر و چـا کر شـوی؟
خــواهرم ای خــواهرزیبـاسرشت
تا کجا نالی، زبخت وسرنوشت ؟
چند داری شکوه ازتقدیرخویش ؟
خیز ودریاب چـاره و تدبیر خـویش
مشعل دانش بگیرحـــالابــه دست
یا زخود برون بشوای خـود پرست
علم را گــرپیشه ات سازی مدام
تــو ازایـن راه میرسی انـــدرمقام
تا بکی هستی به رنج واضطراب ؟
چنـد داری ایــن همه درد وعذاب ؟
گــاه سختی مــی کشی ازروزگـار
گاه از فـــامیل و ازخـــویش و تبار
زارنـالد کــــــودک بی نان تـو
غصه دارد ایــن دل بــــریــان تـــو
خــواهـــرم بــا گامـــهای استـــوار
عفـــت وآزاده گــی راکــن شعـار
گیـرخــــواهرمشعل علم وکمال
تــا بیابـی عــــزت وجــاه وجلال
دانش و،علـم وکمال، فضل وهنر
بهترازگنج اسـت ای صاحب نظر
صـاحبـان عـلـــــم درروی زمیـن
بس مقام وارج دارنـد ایـن چنین
کـــوش تــا آنــرا بیـابی زود تـــر
بـا خبــرگـــردی زعــمران بــشر
گــرتـــوراه علــم را پیــدا کنـــی
هــم حــذرازکـارنـــا زیبــا کـنی
خــواهـرم تقــلید بیجا تـــــا بکی ؟
بی خبـــر از فــــکر فـردا تا بکی؟
گـــــرچـــراغ علم راروشن کنی
خا نه ی تاریک خـود گلشن کنـی
بــــــرشکن آخرطلسم بنـده گی
تا نمایی بــا شرافـــــت زنـده گی
خیزوبا(شبنم ) دمی همگام شــو
در جهان فرهیخته وبا نـام شو
شاعر (شبنم
دنمارک وایله)
مارچ سال 2009
خواهــرم ای،دختــرافغـــان زمـیـن
لالـــــه روی و، مشکبوی و، نازنیــن
مـــــی نمایم درد دل بــا تــو کنــون
چـــون جـــهان باشـــد نماد پر فسون
بـا فسون و حیلـه هــــــا همـراه مشو
همنشین حســرت وغـــــم هــا مشو
تــــوبیــاای خــــواهـرم درکــارزار
رزم تــــــوفــرخنــده وپــــرافتخــار
تـــا بـکی غــــم راتـحمل میکـنی؟
در پــی دانـــــش تـعلل مـی کنـــــــی؟
در جهان کس نیست هــم مـانند تـو
مرد سرکش هرکجا دربند تو
خواهـرم! صبروصبوری تابکی ؟
از جـهان علــــم دوری تـــا بکـی؟
خـــــواهرم بشنوزدانـااین سخن
در پـــی دانش بکوش ای جـان مـن
علم ودانش زیــورانــــسـان بـــود
دخترعــــاری زعــــلم نادان بود
خیزوبــرگیـردامـن علــم وهنــر
از تمدن تــا بکـی تــوبـی خبر ؟
تــوچرابی دسـت وبی پایی هنوز؟
یـا اسیـررنــــج شبهایی هنــــوز؟
تـــا بکی تسلیــم زوروز شـوی؟
یـــا غلام و نـوکر و چـا کر شـوی؟
خــواهرم ای خــواهرزیبـاسرشت
تا کجا نالی، زبخت وسرنوشت ؟
چند داری شکوه ازتقدیرخویش ؟
خیز ودریاب چـاره و تدبیر خـویش
مشعل دانش بگیرحـــالابــه دست
یا زخود برون بشوای خـود پرست
علم را گــرپیشه ات سازی مدام
تــو ازایـن راه میرسی انـــدرمقام
تا بکی هستی به رنج واضطراب ؟
چنـد داری ایــن همه درد وعذاب ؟
گــاه سختی مــی کشی ازروزگـار
گاه از فـــامیل و ازخـــویش و تبار
زارنـالد کــــــودک بی نان تـو
غصه دارد ایــن دل بــــریــان تـــو
خــواهـــرم بــا گامـــهای استـــوار
عفـــت وآزاده گــی راکــن شعـار
گیـرخــــواهرمشعل علم وکمال
تــا بیابـی عــــزت وجــاه وجلال
دانش و،علـم وکمال، فضل وهنر
بهترازگنج اسـت ای صاحب نظر
صـاحبـان عـلـــــم درروی زمیـن
بس مقام وارج دارنـد ایـن چنین
کـــوش تــا آنــرا بیـابی زود تـــر
بـا خبــرگـــردی زعــمران بــشر
گــرتـــوراه علــم را پیــدا کنـــی
هــم حــذرازکـارنـــا زیبــا کـنی
خــواهـرم تقــلید بیجا تـــــا بکی ؟
بی خبـــر از فــــکر فـردا تا بکی؟
گـــــرچـــراغ علم راروشن کنی
خا نه ی تاریک خـود گلشن کنـی
بــــــرشکن آخرطلسم بنـده گی
تا نمایی بــا شرافـــــت زنـده گی
خیزوبا(شبنم ) دمی همگام شــو
در جهان فرهیخته وبا نـام شو
شاعر (شبنم
دنمارک وایله)
مارچ سال 2009
+ نوشته شده در شنبه پانزدهم اسفند ۱۳۸۸ ساعت 11:2 توسط ملالی شبنم
|
تپیدن و نرسیدن چه عالمی دارد خوش ! آن کسیکه به دنبال محمل است هنوز