فرهنگیان عزیز و هموطنان   گرامی

 

با تاسف اطلاع یافتم که شاعر و سخنور توانا معاصر کشور استاد محمد عاقل بیرنگ کوهدامنی در اثر مریضی طولانی که عاید حالش گردیده .

روز سه شنبه(۱۱ دسامبر مطابق ۲۰قوس خورشیدی)در شهرلندن کشور انگلستان چشم از جهان پوشید.

وبلاك حماسه مرگ نابهنگام این شاعر فرهیخته را برای تمام فرهنگیان و فامیل دوستان و اقارب مرحومی تسلیت عرض نموده و وفات استادبیرنگ را یک ضایعه بزرگ فرهنگی دانسته و از خداوند بزرگ جنت برین را برایش آرزو مینمایم.

 

 

زندگی نامه بیرنگ کوهدامنی

 

استاد بیرنگ کوهدامنی درسال 1330 خورشیدی در ولسوالی شکر دره ولایت کابل زاده شد او آموزش های ابتدایی را در کابل و بلخ فرا گرفت . وسپس با دریافت یک بورس تحصیلی عازم کشور ایران گردید . و در آنجا در رشته زبان وادبیات فارسی در دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت و درسال 1356 خورشیدی استاد بیرنگ دانشنامه لسیانس خود را از دانشگاه تهران به دست آورد . اما به دلیل تحولات سیاسی پس از آن در افغانستان و ایران نتوانست به تحصیل خویش درآن دانشگاه طبق میل وخواهش او درسطوح بالاتر ادامه دهد .

استاد بیزنگ مدت چندی بحیث استاددر دانشکده زبان وادبیات دانشگاه کابل ایفای وطیفه نمود .

استاد کوهدامنی شاعر نامور زبان دری در پایان دهه 1990 میلادی نظر به اوضاع و شرایط دشوار افغانستان کشوراش را ترگ گفت . و به میان همزبانانش در جمهوری تاجکستان رفت و چنانکه د رمعرفی و شناخت استاد بیرنگ د رمقدمه یک دفتر شعرش « ناله مینویسم» آمده است .

او در تاجکستان نشریه ای بنام پیوند پایه گذاری نموده بود .

نشریه پیوند به زبان وخط فارسی به مدیریت محترم کوهدامنی د رتاجکستان زیور چاپ می یافت .

استاد بیرنگ در بهارسال1995 تاجکستان را به مقصد برتانیه ترک نموده و در آن کشور پناهنده شد و تا هنگام که درسن(56) سالگی در آن کشور اقامت داشت

روحش شاد باد

 

               نمونه کلام استاد بیرنگ

 

مرگ برگ

 

در صبحدم ملوملم و درشام خسته ام

چنگ ز یــــاد رفـــــته و تار گسته ام

 

امـــید باز دیدن یار و دیــــــا رنیست

هـــم درقفس اسیرم وهم پرشکسته ام

 

 باد آمد و درخــــــت سپیدار خم گرفت

  در مرگ برگ باز بــه ماتم  نشسته ام

 

  در متن ایـــن کتاب من ان خط سومم

 بیهوده میکنی به خدا  باز و بسته ام

 

 خارم مـــــرا بسوز و به باد هوا بده

گل نیســـتم چرابنمایی تــــو دسته ام

 

خطاط سرنوشت مرا زشت ترنوشت

                                  بر لوح روزگار خط نا خــــجسته ام

 

 

 

 

 

 

 

 

                       

در حمد و ستایش خداوند (ج)

             

در حمد و ستایش خداوند (ج)

 

حمد می گـــویم خــدای  مهـــــربان                

                      خالق  و سازنده ای  کـــون و مکان

آفــــریده ایــــن  زمین  و آســـــمان             

                     کاینات  و جمله ای  مــــــــوجود آن

آنکه پیدا کــــــــــرد ماه  و  مشتری             

                     گر ز روی عقل بـــــــر وی  بنـگری

آن که او بخشیده جــــــان و زندگی              

                     در خور است از جان  نمایم  بندگی

ادامه نوشته

توای زن

تـــــو ای زن ای  تــــو  معنی محبت

تــــــو ایثاری تو صبری  تو  شهامت

 

به داغ بــــرده گی تا کــــی  بسوزی

تـــــو تا کـــــــی مبتلای تیره روزی

 

ترا ای زن ببردند پاک حـــــــــرمت

سراپای تــــــــــو گشته  داغ  حسرت

 

به نام  دین  و اســــــــلام  و شرافت

ترا برده  بــــه عهد  سنگ و وحشت

 

گـــــــــرفته  از کف  تو  شمععرفان

ترا  افگنده  انــــــــد  در کنج زندان

 

بپایت   بسته اند  زنجیر ظلــــــمت

حقارت  می  کشی هــــردم  حقارت

 

بــــه  دستــت  بند هـــــای  بینوایی

کفن  پوشـــد نمــودند در  ســــیاهی

 

عجب !  باشــد   ز رهزن  پاسبانی

نمیآید  ز گـــــــرگ  هــرگز شبانی

 

ترا  پامــــــــال  گشته  حــق  بودن

از این  فرماندهانی  خصــم  میهن

 

دل  پاکــــت  نمودند   پر ز نفرت

قیامت  بر سر ات   کرده   قیامت

 

بـــــه کنج  خانه  آه  و ناله  داری

بپای   نازکـــــــــت زولانه داری

 

شعر از شاه بی بی ناله

 


خواهر قهرمان

 

اي خــواهـــر قهـــرمـــان  افـــغان

دیــــدی ســــتم و غــــم  فـــراوان

 

آن روزکــــه بـــــودی شاد و آرام

دور از غـــــم و درد  ورنــــج الام

 

هـــــمپای   بـــــرادران  دیــــگـــر

رزمیدی چــــه خوب دریک سنگر

 

آن وقــــــت تـــو   بودی غنچه گل

با شـــــهرت و نـــــام  با تجــــمل

 

آن روز کــــــه بــودی در گلستان

در مهین بـــــــا صـــــفای افـــغان

 

ان دم که به فهم و درک وعرفان

بــــــودی تو جوان شاد  و خندان

 

در مـــدرســـــه و به گاه و دانش

هــــم با خــــرد وبه عقل و بینش

 

درعــــرضه کار و علم و فرهنگ

با ظلمـــــــت و باسیاهی درجنگ

 

آن گاه بــــودی به ناز و نعـــمت

پیوسته قـــــرین هـــــــر سعادت

 

بودی تــــــو جوان و دخت افسر

با مسند و شان وفــــخر دیــــگر

 

آن روز تو بودی دخـــــت افغان

درخـــــــــدمت هر فرد و  انسان

 

آن وقــــــت تو بودی یک  معلم

دانشــــــور و فاضـــــل و منجم

 

گــــــه داکتر وگاهـــــی دوا ساز

در مظهر خـــــلق تــــو سرفراز

 

آن گه تـــــــو به مسند قضاوت

داشتی تــو هزار شان وشوگت

 

آنجا د ر عـــــرضه ســـــیاست

داشتی تـــــــو غرور بی نهایت

 

امروز تــــــو هستی در اسارت

پیوسته اســـــــت رنج و محنت

 

حالا تــــــــو حقیر و ناتــــوایی

بی خـــــــانه و نام بـــی نشانی

 

بر خـــــــیزو مباش در اسارت

مردن چه نیکوست از حقارت

 

بشکن تــــو طلسم  بنده گی  را

نا بود بنما تـــــــو برده گی را

 

برخیز تــــــــــو خواهری  منور

رزم تــــــــــــو زهر متاع  بهتر

 

بر خیز و نوای تازه  ســـــرکن

برتنت تــو  جامه ای  دیگر کن

 

ای دخت جـــوان وبس شکیبا

بشنو توز (شبنم) ایــن سخنها

 

مـــــــردانه  بیا و زندگــــی کن

                                              نابود  نشــــــان  بنده گـــی کن