نوید دیدار

 

شـــرار عشق تــــو انــدر دلــم رسیــد بیــا

غـــرور تــلخ من آخـــر، ز من رمیــد بیـا

 

ز بس نشستــم و در انتظــار دیـــــدن تــــو

تنـم ز عشق تـــو لرزید و رنگ پــرید بیــا

 

بـــه هر طرف چو بـدیـدم رخ تــو در نظرم

بــه هــر نگاه خــودم ، قلب  مــن تپید بیــا

 

شــراره ی غم هجــران تــو بــه قلب حزین

ز چشــم حسرت مــن، سیل خـون چکید بیـا

 

بـهار آمــد و بیتــو، ولی گـذشت چــــه سود؟

مــرو که بیتو مــرا، جــان به لب رسید بیــا

 

ز بس فــراق تــو ویرانــه کرد خــانه ی دل

به خون نشست و،زهرعیش ونوش برید بیا

 

ز بس شـــرار غمت شعله ور بشــد بر دل

تبسمی بـــه لب مـن، کسی نــه دیـــد بیـــا

 

مشو عجوز  تـــو اندر حریم جلوه ی یــار

کنـــار (شبنم) ات ای مایــه ی امید بیـــا

*********

 دانشکده ادبیات

دانشگاه کابل