حمـــاســه

شعله

من آن شمع دل افــروزم کـه ایمان تـو میسوزم

حذر از شعله ی  ما کن  که دامان تو  میسوزم

شراب هستم ، شرارهستم،نـگاهـی آتشین دارم

کـــه بــا نـیـم نـگاهم قلب ویــران تــو میسـوزم

دلی پرشوروشر دارم ، سرشکی چون گهردارم

مشو نـزدیک مــن آخـر دل و جـان تـو میسوزم

مسوزان آشیان  من  عزیز  و  مهربان    من   

منم  آن آتش ســوزان گـریـبان تــو میسـوزم

مرو با دیگران هرگز عزیزم عهد و پیمانم

که من بارشته های عهد وپیمان تومیسوزم

خدا را! دردمندم من،مران از خویشتن ما را 

بـــه یک آه سحر  جانا  گلستان تو میسوزم

ز سوز و درد  مینالم خدا  را نــا تـوانم  من

چـومـن درآتشم از بــرق چشمان تو میسوزم

نـگارا!بیکس و کــویـم غم دل بـا تــو می گویم

ز تو دورم ولی از بــرق چشمان تــو میسـوزم

بـنالـد (شبنم ) از درد و جـفا ی روزگار اما

سراسرازغــم شب هـای هجران تو میسوزم

شاعر (شبنم )

کابل

سال۱۳۶۸