پرده

                       سیــــه چادر مــــرا پنهان  نـــدارد

نمـــای او مرا عــــــریان  نـــدارد

 

چوخورشیدم ز پشــــت پـــرده  تابم

ســـــیاهـــــی ها نمـــی گردد  نقابم

 

نمی سازد مــــرا در پــــرده پنــهان

اگـــر عـــــابد نباشد سســـــت ایمان

 

تـــــو کز شـــــهر طریقت ها بیایی

به مـــــــوی من چرا ره گم   نمایی

 

نخواهــــم ناصح  وا  ور نه نه کارم

که پای ضعف«تو»،«من»سرگذارم

 

کــی انصافی در این حکمت ببینم

گنه از تــــو و مـــــن دوزخ نشینم

 

به جای روی مــن ای مصلحت ساز

بروی ضعف نفست پـــــرده  انداز

بهار سیعد