حمـــاســه

ادبی ـ فرهنگی ـ هنری

در حمد و ستایش خداوند (ج)

 

در حمد و ستایش خداوند (ج)

 

حمد می گـــویم خــدای  مهـــــربان                

                      خالق  و سازنده ای  کـــون و مکان

آفــــریده ایــــن  زمین  و آســـــمان             

                     کاینات  و جمله ای  مــــــــوجود آن

آنکه پیدا کــــــــــرد ماه  و  مشتری             

                     گر ز روی عقل بـــــــر وی  بنـگری

آن که او بخشیده جــــــان و زندگی              

                     در خور است از جان  نمایم  بندگی

حمد و مـــــــدح حضرت والا  کنیم               

                    تــــــا ستایــــش ذات آن یکتا  کنیم

در اطاعــــــت سر نهیم روی زمین               

                     تا نمایــــــم ســــــجده رب العالمین

آن که ما را چشــــم بینا داده است               

                    قـــــــدرت اندیشه  تنها داده اسـت

داد عقل و قــدرت و نطـق و سـخن              

                    تا تــــو بشناسی  خـدای  خویشتن

تا کــــــه بنده  عاقل و دانا   شـود               

                    بهـر خــــــدمت آدم ای والا   شود

از کجا بنده  به  فــرمــان  خداست               

                    سر به  آستان و سجـود کبریاست

گر مسلمان اســـت یا گبر و کنشت                

                     بوده هر دم پیشه اش کردار زشت

از کجا گیرد راه  خوب و   صواب                

                     میرود در  راه   عصیان با  شتاب

بار اعمالش بــــه دوش  روز جزا                

                  مـــــــــیرود در برگاه  ای کبـــریا

وای!بر آن کس که با دست  تهی                 

                     با جهانی خجلــــت و شرمنده گی

با چنان  اعمال زشــــت و نا بکار                

                    می رود بـــــر جانــــب   پرورگار

بعد بیند   وادی رنــــــج و عذاب                           

                   میکشد درد عظیم و بی حــساب

توشه او را نیســــــــت ازارنیکو                           

                   عاقبت روز جــــزا شـــرمنده  او

بعد پشیمان میشود از جرم خویش               

                 چو که بیند خجلت وعصیان به پیش

ای ! مســـــلمان  عزعز و با وقار                

                    کشت نیکی را بکـــــــن  با افتخار

زان که از نیکی بمــــاند  نام نیک                

                   نام  نیک آرد  پدید  فــرجام  نیک

تخم  نیکی را بکار انــــــدر زمین                

                    تا دهد  توفیق  خــــــدای  نازنین

از بدی بد نامـــــــی و خجلت  بود                

                   نیکنامی  مایه  راحـــــــــــت  بود

کار دنیا بـــــــی سر و سامان  بود               

                هر کی  جاهل بوده اش  نقصان بود

گر مسمانی  بود کــــــــــردارزشت               

                بهتر از مسلم  بـــــود   گبروکنشت

(  شبنما) کردار نیک تـــــــــو مگر              

                    بهتر از گنج است ای صاحب نظر

 

شعر از شبنم     سال  -  ۲۰۰۲        بلژیک

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم آذر 1386ساعت 1:7  توسط  ملالی شبنم  |