وداع

رفتی وداغ عشق تواست برجگرهنوز

رفتی و من ز گریــه نکردم حذر هنوز

بر ماتم تو جان و دلم غرق اضطراب

وا حسرتا ! چو از تو ندارم خبرهنوز

رفتی و چشم من به ره توست منتظر

دزد انه می تپد  دل من از نظر هنوز

روز امیــد از غم هجر تــو شـام شـد

امــا نشد شبم  ز غم تــو سحر هنوز

دیــگر نمی کشـم بخـدا درد روزگــار

چون است ازفراق توبردل شررهنوز

عالم بشد ز گریه (شبنم ) خبر ولی

این ناله بر دل تــو نــدارد اثر هنوز

شاعر شبنم

دنمارک

نویدخوشبختی

 امــروزغم از این دل غمخانه بــرون شد

این غصه ی صدساله چه جانانه برون شد

غـم هـدیـه نمودم بــه رقیبـان ی سیــه دل

آســوده شــدم قصه و افسانــه بــرون شــد

امــروز تـن آرام بشـــد از غـم و انـــدوه

رنج و تعب از لانه ی ویــرانـه برون شد

زاهــد که مــدام لاف زنـد بــر سـر منبــر

بنگر که چه مست از در میخانه برون شد

واعظ که همش خرقه ی سالوس به تن داشت

امشب  ز در ء میکده مستانه بــرون شـــد

ای دوست بیا تــا سخن از عشق بگویــم

نــومیدی از ایــن خانه و کاشانه برون شد

امــروز دلـم شــاد بشــد از پـی مقصود

معشوق به دست آمد و بیگانه بـرون شد

(شبنم) سخن هجــر مگــو در شب پیــوند

چون شمع بمرد از غم و پروانه برون شد

***************

وایله  دنمارک

غوغا

هرلحظه ز تــو درمن شوری دگری بر پا

چون لمعه ی نــور تو در سینه  شود  پیدا

خواهم که شوم خاموش از زمزمه ی عشقت

اما  ز تـــو انــدر دل صد کونــه شود  غوغا

ســودا زده ی  عشقت  گردیده   دل و  جانم

پیداست کـه در عشقت آخـــر  بشــوم  رسوا

گر خاطر مــن خــواهی آزرده مکن دل را

 چون است مرا بیتو درد وغم وحسرت ها

شب  ها ز  غم  دلبر  میسوزم و  میسازم

ایکاش شـوم روزی دیوانه در این صحرا

افسرده شدم جانا !    در وادی  هجرانت

گشتم  زغم عشقت دل خستــه و هم شیدا

(شبنم ) چه توان داری؟ با درد مکن بازی !

بیهوده مکن جـانت  آزرده در  ایــن  سودا

**********

دانشکده ادبیات

دانشگاه کابل

نوید دیدار

شـــرار عشق تــــو انــدر دلــم رسیــد بیــا

غـــرور تــلخ من آخـــر، ز من رمیــد بیـا

ز بس نشستــم و در انتظــار دیـــــدن تــــو

تنـم ز عشق تـــو لرزید و رنگ پــرید بیــا

بـــه هر طرف چو بـدیـدم رخ تــو در نظرم

بــه هــر نگاه خــودم ، قلب  مــن تپید بیــا

شــراره ی غم هجــران تــو بــه قلب حزین

ز چشــم حسرت مــن، سیل خـون چکید بیـا

بـهار آمــد و بیتــو، ولی گـذشت چــــه سود؟

مــرو که بیتو مــرا، جــان به لب رسید بیــا

ز بس فــراق تــو ویرانــه کرد خــانه ی دل

به خون نشست و،زهرعیش ونوش برید بیا

ز بس شـــرار غمت شعله ور بشــد بر دل

تبسمی بـــه لب مـن، کسی نــه دیـــد بیـــا

مشو عجوز  تـــو اندر حریم جلوه ی یــار

کنـــار (شبنم) ات ای مایــه ی امید بیـــا

*********

 دانشکده ادبیات

دانشگاه کابل

                      

بــه لبــم شـور و نــوا میــداشتــــم

کـاش در قلب تـــو ای مونس جـــان

گـل احســـاس وفـــا می کـاشتـــــم

*******

کـــاش از بـــــرگ خیــال هــوسـم

پـیــراهـن بــوســـه زنــد دامـــانت

کــاش در مــــوسـم شـــاداب بهـار

تــــــا  بیبنــــم  هــمگی  خــنــدانت

*******

کــاش قمری صفت هــر صبحدمی

غـــــزل عشق تــــــرا ســــاز کنــم

کــاش مــن همچو پـــرستـوی بهار

پـــر زنـــان سوی تـــو پــرواز کنـم 

***** 

کــاش در خویشتن، چــو گردابی

تــا بــه پــای تــو مـن تنیده شوم

کــاش بـا ایـن همه فغــان و شرر

نـــالــه ی، در دل رمیــده شـــــوم 

******** 

کاش این مرغک دلخستهء  زار

بستـــه ی دام و هوای  تــو شود

کــاش ایــن قلب پر از مهر و وفا

بسمل نیـــم نــگاه تــــــــــــــو شود 

*********** 

کـاش در خلــوت تنـــــهایـــی دل

همـــدم و مونس  حــالــم گــردی

کــاش در فصل بهــاران و امیــد

همـــدم و مونس و حالــم گـــردی 

******* 

کــاش مثل نسیــم صبح همیش

تــو نــوازش دهی دو گیسویــم

کاش همچون گلی شگفته و ناز

تـــو بمــانــی دمی بـــــه پهلویم

********

کــاش گلواژه هـــای شعر مـرا

چون حمایل کنی به گردن خویش

کـــاش در امتــــداد فــاصله هـا

سخت نادم شوی ز رفتن خویش

******** 

کـــاش لبــریــز انتظار شــــوم

تـــا شــــوم مست از نـی عشقت

کـــاش در خلــوت سکوت خــدا

همچــو مولا شــوم پــی عشقت

*********  

کــاش از تــو شود مراد حاصل

ایــکه اوج شـــکوه انــجمنــی

کـــرده پـــرواز بــر سریر افق

پــر ز گلهـــا و عطر یــاسمنی

****** 

کــاش چون عندلیب عاشق زار

نغمه ها سر دهی به لانه ی من

کاش مطرب شوی غزل خوانی

شور بر پا کنی به خانه ی من 

******** 

کاش (شبنم) بــرات بـر خیـزد

نـــاله هــا در بهار شـــاد کنــد

بگسلد بند هــا ز وهم و خیـال

تــا بــه اخـلاص اعتمـاد کـــند

بهاران خجسته باد!

  هموطنان عزیز و همزبانان گرامی ! بهار سال ۱۳۸۸خورشیدی را برای شما و تمام همزبانان

    گرامی و همه فارسی زبانان تبریک و تهنیت عرض میدارم  و از خداوند بزرگ برای همه

      آرزوی سلامتی نموده  و نیز تمنا می نمایم تا این سال آغاز صلح ، و قطع خونریزی

         و جنگ در کشور عزیز مان افغانستان  باشید.

هــر روز تـان نـو روز

نــو  روز تــان پیــروز

تــو بــا بـهار بـیــا

تـوبــا بـهار بیـا ای بهار زیبـایم

که پـرشگوفه شود نخل آرزوهایم

تـو بـا بهار دل انگیز شادمانه بیــا

که خرمی دمدازباغ وراغ وصحرایم

توای خدای شب آرا ونوردیده ی من

امیــد زنـدگی و تـکیه گاه  دنیـایـم

مرو تو از بر من تاب هجرکم دارم

توخواب راحت وهم بهترین رویایم

صبــا بجـانب دلبـر ببـر پیــام مــرا

بــگو کـه زار شدم از بیتو ای تمنایم

دلـم  زهجــر بمیـرد میــان دوزخ تــن

بمـان تــو مونس روز و انیس شبهایم

چو (شبنم) است دعا گوی تو به جانب حق

مبــاد بـی غـم عشق تــو دی و فــردایــم

شاعر (شبنم )

دنمارک

18مارچ

به منا سبت هشتم مارچ  روز همبستگی زنان 

خطاب بــه دختـران و زنان افغان

خواهــرم ای ، دختــر افغان زمیـن

لالـه روی و، مشکبوی و، نازنیـن

می نمایم درد دل  بــا تــو   کنــون

چون جهان باشد   نماد پر فسون

بـا فسون و حیلـه هــا همـراه مشو

همنشین  حســرت و غـم هــا مشو

تــو بیــا ای خـواهـرم در کــار زار

رزم تــو  فــرخنــده و پــر  افتخــار

تـــا بـکی    غم  ر ا تـحمل میکـنی؟

در پــی دانش تـعلل مـی کنـــــــی؟

در جهان کس نیست  هم مـانند  تـو

 مرد سر کش  هر  کجا  در  بند   تو

خواهرم ! صبر و صبوری تابکی ؟

از جـهان علم  دوری  تـــا بکـی؟

خـواهرم  بشنو ز دانـا این سخن

در پـی دانش بکوش ای جـان مـن

علم و دانش زیــور انسـان بـــود

دختر   عاری  ز  علم   نادان  بود

خیز و بــر گیـر دامـن علم و هنــر

از تمدن  تــا بکی  تــو بـی  خبر ؟

توچرا بی دست و بی پایی هنوز؟

یـا اسیـر رنج  شبهایی هنــــوز؟

تـــا بکی تسلیــم زور و زر شوی؟

یـــا غلام و نـوکر و چـا کر شوی؟

خــواهرم ای خــواهر زیبـا سرشت

تا کجا نالی ، زبخت و سر نوشت؟

چند داری شکوه از تقدیر خویش؟

خیز ودریاب چاره و تدبیر خویش

مشعل دانش بگیر حـالا بــه دست

یا زخود برون بشوای خود پرست

علم را گــر پیشه  ات سازی  مدام

تــو از ایـن راه میرسی انـدرمقام

تا بکی هستی به رنج واضطراب؟

چنـد داری ایـن همه درد وعذاب؟

گــاه سختی می کشی از روزگـار

گاه از  فامیل و از خویش و تبار

زار نـالد  کـودک  بی  نان  تـو

غصه دارد ایــن دل بـریـان تــو

خــواهــرم بــا گامهای استـوار

عفت و آزاده گی را کــن شعـار

گیـر خـواهر مشعل علم و کمال

تــا بیابـی عزت و جــاه و جلال

دانش و،علم و کمال، فضل وهنر

بهتراز گنج است ای صاحب نظر

صـاحبـان علم در  روی   زمیـن

بس مقام و ارج دارنـد این چنین

کــوش تــا آنـرا بیـابی زود تـــر

بــا خبــر گـــردی ز عمران بشر

گــر تــو راه علم را پیــدا کنــی

هم حــذر از کـار نــا زیبــا کنی

خــواهـرم تقلید بیجا تـا بکی؟

بی خبـر از فکر فـردا تا بکی؟

گـر چـراغ علم را روشن کنی

خا نه ی تاریک خود  گلشن کنی

بـر شکن آخر طلسم بنده گی

تا نمایی بــا شرافت زنـده گی

خیزوبا(شبنم )دمی همگام شو

در جهان فرهیخته و با نام شو

 شاعر (شبنم )

دنمارک وایله

مارچ سال 2009

شعله

من آن شمع دل افــروزم کـه ایمان تـو میسوزم

حذر از شعله ی  ما کن  که دامان تو  میسوزم

شراب هستم ، شرارهستم،نـگاهـی آتشین دارم

کـــه بــا نـیـم نـگاهم قلب ویــران تــو میسـوزم

دلی پرشوروشر دارم ، سرشکی چون گهردارم

مشو نـزدیک مــن آخـر دل و جـان تـو میسوزم

مسوزان آشیان  من  عزیز  و  مهربان    من   

منم  آن آتش ســوزان گـریـبان تــو میسـوزم

مرو با دیگران هرگز عزیزم عهد و پیمانم

که من بارشته های عهد وپیمان تومیسوزم

خدا را! دردمندم من،مران از خویشتن ما را 

بـــه یک آه سحر  جانا  گلستان تو میسوزم

ز سوز و درد  مینالم خدا  را نــا تـوانم  من

چـومـن درآتشم از بــرق چشمان تو میسوزم

نـگارا!بیکس و کــویـم غم دل بـا تــو می گویم

ز تو دورم ولی از بــرق چشمان تــو میسـوزم

بـنالـد (شبنم ) از درد و جـفا ی روزگار اما

سراسرازغــم شب هـای هجران تو میسوزم

شاعر (شبنم )

کابل

سال۱۳۶۸

بگذار بگریم

بــگـذار زدیــدار تــو و عشق نـخستین

یــا از طپش قلب تــو و دیده ی خونین

داری بـه زبـانت بخدا حرف دروغین

اما ! ز حقیقت شده ای نیز خشمگین

بگذار بگریم

بـگـذار کــه تــا درد شـود همدم جـانم

آسوده شود از تــو مگر روح و روانم

پــژمـرده شـود این چمن  از باد خـزانم

تا نام تو  باشد  همه  جا   ورد  زبانم

بگذار بگریم

بگذار ترا دیده و دل هر دو کند یاد

بـگـذار شود از قفس سینـه غم آزاد

بیتو همه غمگینم و با تو همه دلشاد

بگذار که از غصه کنم نا له و فریاد

بگذار بگریم

بیزارم ازاین عشق پرازحیله و نیرنگ

تقدیر بود با تو گهی قهر و گهی جنگ

از سستی ایــام دلـم گشتــه بسی تنـگ

دنیا همه با رنج وغم و درد چو شبرنگ

بگذار بگریم 

ای (شبنم )پــاکیزه چــرا بـاز رمیدی ؟

ایـن ظلم و ستم بهر محبت تـو کشیدی

پیـونــد وفـــا از همــه آفــاق بــریــدی

یک جام خوش از دست زمانه نچشیدی

بگذار بگریم

*********

شاعر ( شبنم )

دانشکده ادبیات

دانشگاه کابل

سال ۱۳۶۸

تـمنـا

بـــاز عیــد آمــد و دل غـــرق تـمنـاست هنــوز

چشــم مــن مـنتـظر ، میـهن زیبــاست هنـــوز

تــا که صلح آیــد و خـاموش شود جنگ و جدل

لیک اینـدم همـه را نــالــه و غــوغاست هنــوز

همه جا شادی وعیش است ونوای دف و چنگ

حیف در خــلوت مـن ایــن دل تنــهاست هنــوز

پــــولــدران همـــه آســـوده ز درد انـــد ولیک

بــیوه هــا غرق دریــن وادی غم هــاست هنوز

فــکر بی خـانـگی و رنج و غم چوب و ، ذغال

در دل پیــــر و جــوان درد سراپــاست هنـــوز

تــابـکی خون دل و تـا بـه کی ایـن ناله ی زار؟

دست مسـکین و فـقـیـر پـر ز تقاضاست هنوز

کـــاش ! لـبخـنـد زنـد ، کـودک و ایـتـام وطـن

مـلت غمـــزده در مـاتـــم جــانـکاست هنـــوز

(شبنم ) از عیــد سـخـن گفتی و از درد وطن

عیـدی مـن بـه وطـن راحت فــرداست هنـوز

*********

شاعر (شبنم )

دنمارک دسمبر

۲۰۰۸