X
تبلیغات
حمـــاســه

حمـــاســه

ادبی ـ فرهنگی ـ هنری

برگردان آهنگ هندی زیبا

Miniature

برای شنیدن دکلمهء کلیپ لطفآ بالای تصویر کلیک نمائید.


برگردان آهنگ هندی زیبا از ملالی شبنم..خوانش..میلاد شریف
-----------------------------------------
Chingari Koi Bhadke - Amer Prem - Kishore Kumar
.........................................
اگر یک قوغ آتش شراره شود آنگاه قطرات باران او را خاموش میسازد. مگر اگر باران به آتش تبدیل گردد. آن آتش سوزندهء باران را کی خاموش کند .میدانی؟ زمانیکه موسم خشکسالی بیآید و خزان بسراغ

بهار میآید وهمه درختان و گلها می خشکد و پژمرده میشود .اما متعاقبش یک بهاردیگراز راه میرسد وآن باغ رامی آراید واگردوباره بهارنیاید وگلهای قشنگ و بته های زیبا درحین شباب بخشکد
و پژمرده گردد هیچ نیروی قادر نیست که به کمک آن باغ بشتابد و آن باغ را دوباره بی آراید.

آه عزیزم ! از من مپرس که چگونه معبد خواب ها و رویا هایم همراه با امید های بیکرانم شکست. و گلهای امید وعشقم پرپر شد. ولی دریغا که این کار ازبیگانه ها نیست. بلکه این تحفه خودگی ها است و هدیه دوستان است. آه میدانی؟ که اگر دشمن ترا ازعقب خنجر بزند و از آن زخمی بوجود بیاید آنرا دوست مداوا می نماید مگراگر این زخم و تکلیف از طرف دوست باشد آنرا کی جبران می نماید.
نمیدانم که به خاطرکی زنده هستم و چرا زنده هستم ؟من مینوشم تا تشنگی خود را مرفوع نمایم . چون دنیا مرا تشنه نگهداشته است می خواهم باهمین جام تشنگی خود را از بین ببرم. اگر خود جام تشنگی مرا رفع نسازد و ترا تشنه تر بسازد پس کی ترا سیراب می سازد. این را قبول دارم و به آن باور دارم
زمانیکه طوفان بیاید هیچ قدرت دنیا نمیتواند مانعی در برابرش باشد. و بدان که این گناه امواج نیست پس تقصیر از کسی دیگر است. و یا اگردرکناره ساحل یا دریا کشتی بان گیربماند. ناخدا خود را
از بین آن امواج تند و سرکش نجات میدهد مگراگر خود نا خدا در اعماق این بحر بیکران و امواج تند
و سرکش غرق شود پس کی او را نجات میدهد.پس کی او را نجات میدهد؟

....................
برگردان شبنم
+ نوشته شده در  شنبه هفدهم اردیبهشت 1390ساعت 15:46  توسط  ملالی شبنم  | 

مثنوی زیبا:رویدادها،وواقعیت ها،سرگذشت

Miniature

برای شنیدن خوانش مثنوی روی همین تصویر کلیک نمائید

رویدادها،وواقعیت ها،سرگذشت..ملالی شبنم..میلاد شریف وصدف یوسفی

---------------------------------------

حمـــد میگویــم خدای مهــربان ))
آنکه ماراداده است روح وروان
آنکـه مارازندگی بخشیــده است
مهررا رخشنده گی بخشیده است
بشنوید ای دوستان ای دوستان
قصه دیـگــر کنـم شرح وبـیــان
آرزو دارم مــرایاری کــنــیـــد
درسخـن گفتـن مـدد گاری کـنیـد
یا الهـی انـدریـن کار سـتـرگ
دستگیری کن که تو هستی بزرگ
تـا کنـم خـدمت برای کشـورم
بهرخلق بیکس وبی یاورم
یا الهــی از کرم کن یــاری ام
بین دمی آه و فغان و زاریم
یا الهی! بشنو این فر یاد من
شــاد گــردان خاطــر ناشــاد من
خلـق مــا دارند صد رنج و الم
قلب ریش وچشم گریانی ز غم
بهر آن خلقی که در روی زمین
سرگران و بینوا اند این چنین
ای خداوند ا مرا یاری بکن
بهر من فضل و مد گاری بکن
تا دهم شرح و بیان ء ماجرا
هم نواقص ها نمایم بر ملا
سر گذشت واقعی
بشنوید ای دوستان هم دیار
قصه ی پر درد آن مظلوم زار
قصه آنکس که با رنج و مهن
دور گشت از کشور و مام وطن
قصه ی آن مادر بس بینوا
داشت تنها یک پسر او از قضا
آن زن مجبور و بی نان و لباس
پیش یزدان مینود صد التماس
ای خداوند کریم و مهربان
خسته ام از رنج و درد بیکران
من ندارم قدرت رنج ومهن
گشته ام بیزار،زجسم خویشتن
من چه سان نالم به درگاه شما
چون تهی دستم غریب و بینوا
پسرم بیکار و دختر شد جوان
تابکی سازم از این و آن نهان
من که مجبورم از این جنگ و جدال
با تن افسرده قلب پر ملال
میروم سوی دیار اجنبی
دور از میهن نمایم زندگی
گرچه دور از ملک خود بی حرمتم
من جدا از خواب و خورو راحتم
رنج ها دارم در این ملک و سرا
بی پناهم بی نوایم ای خدا
جمله مال و جمله ا ی دار و ندار
داد دست آن پسر بی اختیار
ای پسر بر گیر و این را پیسه کن
راه رفتن گیر و بشنو این سخن
رو تو کاردست وپاه کن ای پسر
ما در این جا مانده ایم با چشم تر
کرد لیلام مال و اموال آن پسر
تا کند کاری و بر بندد کمر
هرچه داشت او از متاع روزگار
جمله را بفروخت و آمد سوی کار
جمله را بسپرددست آن پسر
تا نماید کار در ملک دیگر
گفت مادر بهرآن مرد جوان
گوش کن حرف مرا با گوش جان
من که تن بیمارو بس افسرده ام
رنج واندوه فراوان برده ام
خواهرتو است مقبول و جوان
من مهاجر بوده دور از دوستان
اندرین جا بیکس و تنهاشدم
با جهــان درد و غم همراه شدم
توبرو وجستجوی کارکن
هم علاج مادر بیمارکن
قلب من یکروز ماند ازصدا
زود روان کن پول درمان مرا
ای پسر قربان چشمانت شوم
صدقه آن تیرمژگانت شوم
خوب در گوش گیر حرف مادرات
مادر بیمار و بیکس ،خواهرات
روپسر خالق ترا یاری کند
ایزدم از تو نگهداری کند
تو مبر از یاد ما بیچار گان
تا بکی با محنت بیگانگان
گر نپردازیم کرایه خانه را
خشم و قهر مردم بیگانه را

-----------------------------
ملالی شبنم
مارچ سال1999 جمهوری اوکراین (کیف)بخش اول
ادامه دارد دوستان عزیز...
بمناسبت فرا رسیدن و تجلیل از مقام زن
+ نوشته شده در  سه شنبه دوم فروردین 1390ساعت 12:44  توسط  ملالی شبنم  | 

بنیاد جهالت


                                                   خواهر مظلوم میهن عزت و شانت چــه شد

                              غیرت و ناموس و اجداد و نیا کانت چـه شد

 

                              عزت  ما  پایمال  اژ ده  ها      و  اهریمن

                              ناجی     دامان   پاکت   شیرمردانت چه شد

                            تا بکی !  درزیر بار رنج  و حرمان خفته یی

                             قدرت و پیکار و نام رزم   جویانت  چه  شد

 

                             من فدای چهره  زرد  تو ای   خواهر شوم

                             پاکی  و پاکیزه گی ازروی دامانت  چه   شد

 

                              اشک سرد وآه و افغان  گریه داری تاسحر

                              خنده های ناز و آن رخسارخندانت چه  شد   

 

                              همدم وهمراز احساست کجا       بشتا فتند

                              دوستان  توکجا رفت غمگسارانت چه  شد

 

                            عزت  اطفال معصوم ویتـیم   و بــی    پـــدر

                              زیرپا شد این زمان گو لطف واحسانت چه شد

 

                               تا بکی این  تیره روزی؟ چند باشد درد وغم

                             روز  گار بس خوش  و سیر گلستانت  چه شد

 

                              ای  خداوند! بزرگ  و ای  کریم   چاره  ساز 

                             بهر خلق   بینوا   رحم    غریبانت     چه  شد

 

                              شاعر افغان  ! ترا   باشد    رسالت  در  نهاد 

                              درد مند  ما  تویی  آواز    وجدانت  چه    شد

 

                            هــرچـــه گفتــم ازملال ( شبنمم ) آبــی   نبـود

                            آرزوها   محوهجران است طوفانت     چه  شد

                                               شاعر  ( شبنم  )  جولای ۲۰۰۸


+ نوشته شده در  سه شنبه هفدهم اسفند 1389ساعت 2:51  توسط  ملالی شبنم  | 

خـــــــدای عشق

Miniature

برای شنیدن دکلمه این سروده بالای تصویر کلیک نمائید

خدای عشق

.............

سرودهء به استقبال غزل شور انگیز خداوند گار بلخ

مولانا جلال الدین محمد بلخی

ازشاعر فرهیخته ملالی شبنم

................................

عشق تو است به قلب من ای که تویی خـدای مـن

جان منی جهان تویی وصف تواســت سزای مـن

عشق تو است نوید من چشم تواســت  نبید مـن

ساغر و بـاده ام تویی ای که تویــی پنا هء مـن

گر چه درون آتــشم دست بــــه دامنـت کـشم

ور  بـروی ز چشم من خاک شـود بقاء مـن

بزم طرب گشاده ام بــاده و جــام نهاده ام

تا توکنی ز روی لطف مـدح وثنا برای من

باده مرا بده زجان تـا کـه کنم از او فـغا ن

تا که تهی شود دلم زانکه بود رضای تو

تازه نهال من تویی صبح وصال مــن تـویی

جان بستان زهمرهی ای که تو رهنمای من

باده بیارقدح بریزاز محتسب گریز گریز

آنقدربریز بمن تـا که شود شـــــــــفاء مـن

 من که شدم زبون، زبون تا که غمت بـود فزون

من غم این جهان کشم ای غم تــو دوای  مـــن

دست به دامنت زنم تا که دهـی مــراد من

با تو روم به شهرنور ای مهء جانفزای من

است وفا قلب من تـا کــه بـود جهان دون

آبله دارم ارمغان درکف ایـن دو پای مـن

آمده ام بـه صد امید تـا کنــم آرزوی وصـل

وصل تو خواهم از خدا ای که تویی ولای مـن

عشق تواست بهار من نام تواسـت قرار مـن

کن تـوجفا بـرای دل زانـکه بــودروای من

نغزبگفت خـدای شعرمژده دهـد بـرای مهر

 «فاش بگفتم این سخن شمس من وخدای من»

شبنم خوش بیان بیا وصف نماعشق خود

تا که جهان بود تویی دلبربا وفای  مـــن

.............

ملالی شبنم

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم بهمن 1389ساعت 12:50  توسط  ملالی شبنم  | 

برگردان دری آهنگی هندی از فلم داغ

آهنگ هندی..داغ..برگردان دری..ملالی شبنم..میلاد شریف.


وقتیکه انسان بخواهد کسی را و یا چیزی را همیشه در دل خود نگهدارند و بعد فراموش کردن آن چیز

خیلی دشوار است اما بالای چهره ها نمیتوان باور کرد چون در عقب یک چهره چهره دیگر پنهان است.

میدانی؟

انسان ها چهره های مختلف د ارند بعضی از این آدمها دو رو و دو رنگ هستند و چهره های اصلی شان ر

ا در عقب این چهره های دروغین پنهان نموده اند.

و حتی بعضی از این آدم ها آنقدر دو رو و دو رنگ هستند که حتی نمیتوان باور کرد . آن زمان ها گذشت و

محبت ها به سردی گرایید.و همه تلاش ها ناکام شد.

من نا د ان بودم که به حرف هایش اعتماد نمودم و د ل خود را با تمام پاکی و مصومیت اش به او سپردم

نمید انستم که او اینگونه با د ل بیچاره من بازی می نماید

و آگاه نبودم گه این محبت جز تجارت چیزی دیگری نیست و بس.

و من بسیار نادان بودم که همه زنده گیم را به خاطر محبت قربان نمودم. و نفهمیده بودم که مردم به خاطر

زنده بودن و زنده ماندن شان حاضر به انجام هر کار هستند و همه چیز ها را فراموش می نمایند حتی

عشق و محبت واقعی شان را و متاسفانه در یک چهره نقاب دیگر دارند.

نمیدانم که آن کسانیکه قدر وفا را میدانستد کجا شدند؟

کجا رفتند آن مردمان که قدر وفا و محبت را می فهمیدند چه شدند؟

حالا احساس در انسان ها مرده است وعاشق شدن فقط یک گناه و ننگ است و بس.

چرا این عاشقان بیرحم و سنگ دل استند که نه احساس دارند و نه مروت و نه قدر شناس اند و نه وفادار.

از رنج و بد بختی دیگران لذت میبرند و احساس غم دیگران را ندارند

آن زمانه ها کجاست؟ و آن اشخاص که اهل دل بودند و قدر عاشقان پاک را میدانستند کجا شندند؟ و کجا

رفتند؟

و حالا این عاشقان فریبکار و دروغگو که به خاطر مطلب خود نام عشق ووفا را بدنام ساختند.

آری این مردم هر وقت که دل شان بخواهند برای خود شان دنیای نو ایجاد می نمایند و بالای یک چهره

چهره دیگر را می گذارند.

دنیا تمام گشتم و دلبر نیافتم

هر کس برای مطلب خود دلبری کند
...................

بر گردان از شبنم

نوامبر 2010


+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم دی 1389ساعت 12:26  توسط  ملالی شبنم  | 

برگردان آهنگ هندی:سلام عشق


سلام عشق.خوانش..میلاد شریف و حدیثه هاشمی


از عاشقان نپرسید که چه عالمی دارند عالم اسرار و راز های ایشان را و عالم تنهایی و درد

های آنها را که چگونه بدون معشوق زندگی را سپری می نمایند و دور از دلبر عمر خود را

می گذرانند بویژه وقتیکه همسفر شان از آنها دور شود چگونه آن لحظات درد ناک را به

سختی می گذرانند وقیتیکه محبوب شان در کنار شان نباشد چه سان برای دیدن معشوق فریاد و

نوا سر میدهند سلام عشق مرا ای جان قبول کن و اشتباهء عاشق شدن با من را بکن و عاشق

من شو چون دل من بدون دلبر سخت بیقرار است و دلم بیقر ار است برای یک همسفر و یک

عشق واقعی من یک داستان و یک سرگذشت تلخ خود را برایت بازگو می نمایم سر گذشت د

ردناک و غم انگیز که قلب ترا به تپش بیآورد و روح ترا افسرده سازد یک شب مهتابی بود

یک شب زیبا آرامش کاملا در آنجا حکمفرما بود و یک شب رویایی و قشنگ در دلم یک

طوفان عجیبی موج میزد و نیز در قلبم یک ا رمان مقدس و یک آرزوی بزرگ جان گرفت و

یک عشق بزرگ دلم را تسخیر نمود که نا گهان یک توفان خشمگین اتفاق افتاد در عقب این

توفان مهیب یک ابر سیاه همراه بود و این توفان این ابر وحشتناک را با خود داشت و همان ابر

تیره به یک مو ج خشم تبدیل شد و آمد و از جلو چشمانم عبور نمود چشمان من با نگاه های

حیران کننده به او خیره شد و دیدم که آهسته آهسته این ابر سیاه بالای مهتاب من سایه افگند و

مهتاب محبت مرا پوشاند و این ابر آن چنان سهمناک بود که مهتاب مرا در آغوش خویش

گرفت ونا پدید گشت و در لابلای امواج ابر های سیاه گم شد آه! که چه اتفاق بد رخ داد و آن

جوش و خروش محبت به سردی گرایید و عشق مرا از من گرفت و دلم د ر بیقراری ها فنا شد

و از این درد تپش های قلب من افزون گر دید و این قلب ویران از همان لحظه تا حال بر ای

داشتن عشق و محبت واقعی می تپد. آه ادامه این حرف را من برایت تعریف می نمایم از من

بشنو وقتی بشنوی از این درد ها و آلام از چشمان تو قطرات اشک سرازیر میشود حرفی که

تا حال در دلت باقی مانده و تا امروز نتوانستی به کسی اظهار نمایی و تصدیق می کنم که تمام

حرف های دلم به زبانم آمده و. یکایک حکایت می نماید و اقرار می نمایم که تو فرشته محبت

هستی که تو فرشته نجات عشاق هستی ومن نام ترا شنیده اینجا پیش تو آمده ام حالا به دست

توست اگر دوا میدهی یا زهر می نوشانی به محفل تو این دل سوخته آمده است و تو دوای این

عاشق بیقرار را بکن یک احسان و لطف بکن در حق مهمان خود بده دعا برای این عاشق نیمه

جان و دل باخته و برای این شوریده دل دعا بکن برای محبتش و برای تمام عمراش دعا بکن

برای مهان خود دعا بکن سلام عشق مرا بپذیر و اشتباهء عاشق شدن با من را بکن....


 اکتوبر 2010 شبنم
+ نوشته شده در  شنبه ششم آذر 1389ساعت 19:45  توسط  ملالی شبنم  | 

بر گردان آهنگ هندی از فلم پاکیزه

چلیتی چلیتی..پاکیزه..برگردان..ملالی شبنم..میلاد شریف

بر گردان آهنگ هندی از فلم پاکیزه


رفته رفته کسی وارد زندگی من شد و آهسته آهسته این دل با تمام قدرت اش


دیوانه وار عاشق شد. نمیدانم که این عشق آسمانی از کجا آمد و چگونه پدیدار


گشت و من سر راه منتظر ماندم . رفته رفته شب سحر شد و روشنایی صبح از


عقب برگها تا بید ولی من همانا منتظ در ر اه ایستاد ه هستم. و راه او را بیصبرانه


مینگرم آه که این ر اه چقدر طولانی شد و انتظار چقدر دشواراست رفته رفته راه


او را مینگرم مگر عشق من تا حال نیامد و انتظار من پایان نیافت


و من همانگونه سر ر اه منتظر مانده و مقدم دلبر را تماشا می نمایم


لحظه ها می گذرد و با این انتظار شب هم سحر شد ولی او معلوم نشد.

آخدایا!


این شب در از انتظار مارا کوتاه کن چون لحظات انتظار زیاد طولانی شد و د ل


من از بابت آن افسر ده و بیمار گرد ید.


خدایا!


چرا انتظار اینقدر تلخ و دشوار است و این چر اغ هم میسوزد همراه من و


خاموش میگردد.آه که خاموشی چقدر مشکل است.


میدانی!


وقتی به شعله های نیم جان شمع نگاه می کنم آتش محبت تو بیادم می آید و


سراپای وجودم را میسوزاند و از شعله هایش تن سوزان من سوزان تر میشود که


این سوختن ر ا فقط پروانه میداند و بس


و حالا این قصه نا تمام ماند و چشمان منتظر من خسته شد ولی من همینگونه


منتظر هستم و خواهم بود


رفته رفته کسی وارد زنده گی من شد و رفته رفته این دل با تمام قدرتش عاشق


شد و سر راه منتظر ماند ولی افسوس که انتظار به پایان نرسید


و رفته رفته این دل بیقر ار شد و این قصه نا تمام ماند


گویند که مرگ سخت بود راست گفته اند


سخت است ولی سخت تر از انتظار نیست


بر گرد ان شبنم

دنمار ک

اکتوبر سال

2010



+ نوشته شده در  سه شنبه هجدهم آبان 1389ساعت 10:52  توسط  ملالی شبنم  | 

ملالی شبنم/برق خیال/دکلمه/میلادشریف


برق خیال

چو شمع در سوز و دردم از شرار خویش میسوزم

سراپا حسرتم بر روز گار خویش میسوز م

نه خواب راحتی دارم نه شور و شوق می خواهم

خمار آلود هجرم از بهار خویش میسوزم

نمیدانم چه آتش سوزد ؟ اندر مجمر قلبم

که بر داغ جفا از انتظار خویش میسوزم

چرا رفتی ز دیده ای امید قلب بیمارم

کنون چون شمع گریان بر مزار خویش میسوزم

مخند بر گریه ی زارم تو ای غافل ز سوز و درد

که من عمریست بر یاد نگار خویش میسوزم

نیا ساید دمی از اشک حسرت دیده ای زارم

که من برق خیالم از قرار خویش میسوزم

چو فانوس وفا از غربت و اظهار نومیدی

چو (شبنم )از دل بی اختیار خویش میسوزم


شاعر شبنم دانمارک

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم مهر 1389ساعت 20:36  توسط  ملالی شبنم  | 

آستان مراد


آستان مراد


نیمه شب  دستم به هنگام دعا

آرزو کردم جمال کبریا

هر قدر فریاد کردم تا سحر

تو کجایی ای خداوندا کجا

تو کجایی تا بگویم راز خود

بهری تو ای صاحب جودو سخا

من ندیدم صورت کس در نظر

هیچکس معلوم نشد در آن سرا

جستجو بسیار کردم عاقبت

تا نمایم صورت دلبر نگاه

هر قدر کردم تلاش و جهد وجد

لیک گشتم نا امید زان بارگاه

در دو چشمم اشکهایم حلقه زد

روی  رخسارم چکید آن قطره ها

نهره ی آهسته بشنیدم ز خویش

در نهاد خود بکن پیدا مرا

شبنما بیرون بکن از اندرون

شک و تردید و گمان و  وهم را


شاعرملالی ( شبنم )

مناجات..ملالی شبنم..اجرای نعــت..عبدالغیاث واحدی

 نعــت و دکلمه را با کلیک نمودن بالای تصویر بیننده و شنونده باشید
+ نوشته شده در  جمعه پنجم شهریور 1389ساعت 18:30  توسط  ملالی شبنم  | 

خموشانه

خموشانه

بیادم است

آن لحظه!

که ما در شب

میان جنگل تاریک و سحر آمیز و افسونگر

بیاد خاطرات بس خوش و زیبا . رویایی

چو باران اشک میریختیم

خموشانه صدای تو

میان جنگل و دریا

فضای آن شب زیبا و شرین رامکدر ساخت

و من همچون شمع خاموش

خموشانه ترا از دور می دیدم به چشمانت نگاه گر م میکردم

بیادت است آن شبها؟

میان جنگل تنها

هزاران مطرب خوش خوان به مدح روی تو هر لحظه

آهنگ محبت سا ز میکردند

و من غرق خیالات و جنون هردم سر از پایم نمیدانم

کجا هستم؟

به دنبال تو می گشتم

بیادم است آن روزیکه

بودم محو و شیدایت

چه مد هوش و چه مست اما دریغ و درد!

که رخسار نیکویت را نهان کر دی زچشمانم

و من صد گفته ای نا گفته داشتم در میان دل

ولی دانی؟

که من اسرار را بی پرده بگشودن نمی خواهم

ولی بر گو تو ای دلبر؟

که آیا این همه پیمان ها و وعده ها و آن همه حرف و حدیث عشق

یادت است؟

اگر پنهان زچشم آن رقیب دون پست فطرت

چنان دزد انه در آغوش گرم بستر شب های مهتابی

ترا در خلوت یک شب

ترا در ر هگذار باد های تند

و یا در بستر گلهای سرخ و پیچک و نسرین

میان قطره های شبنم باران صحبگاهی

چه رندانه بدزدیدم

بیادت است آن شب های پاییز و خزان سرد

که من در انتهای موج و اشک سرد چشمانت

طلوع آن بهار و هجرت فصل کویر و بر گ پاییزی

سخن از شام هجرانت به صبح وصل می گفتی

و من از لابلای آن همه امواج زلفان پریشانت بهار عشق میدیدم

و لی از نارسایی زمانه اشک میرختم

و تو با صد امید و آرزو ها خنده میکردی

تبسم در لبان سرد و خاموش تو جان تازه بر میداشت

بیادت است محبوبم؟

که دزدانه شبنگاهان خمار انتظارم دیدنم را تازه میکردی

اما صد حیف و صد افسوس!

که با سیر زمان آن وعده ها از یاد خود بردی

و آنگاه با دوصد اندوه و درد آمیخته گردیدم

و تو افسانه هجران من از یاد خواهی برد

ولی افسوس و صد افسوس!

برای گفتن پدرود

مرا هرگز همچون لغزش دستان پر مهرت

و آن لبخند ناز غنچه ی لب های خاموشت

مرا از دل نخواهد رفت

ولی افسوس ای یارم

که دست روزگار بی مروت به همه سختی گلویم را فشرد و زندگیم را گرفت از من

ولی

حالا خموشانه صدای گریه هایت در دلم باقیست

و من با آن همه اشک ندامت دوستت دارم


برای شنیدن دکلمه بالای تصویر کلیک فرمائید

شاعر..ملالی شبنم

+ نوشته شده در  یکشنبه هفدهم مرداد 1389ساعت 16:59  توسط  ملالی شبنم  |